REAL - UNREAL

Στα έργα αυτής της περιόδου προσεγγίζεται η οριακή περιοχή που συναντώνται το πραγματικό και το μη πραγματικό, το υλικό και το άυλο, εκεί που τα χειροπιαστά υλικά μεταμορφώνονται σε φορείς του αόρατου, του απόντος, του πνευματικού.
Χρησιμοποιήθηκαν απλά υλικά της καθημερινότητας—χαρτί από παλαιά δημοτολόγια του 1940-1950, σχολικά βιβλία -Ομήρου Ιλιάς, 1959- εφημερίδες, εμπορικοί κατάλογοι, κάποιες δαντέλες, φύλλα χρυσού 24 καρατίων—προκειμένου να αποτυπωθεί το μη πραγματικό: μνήμες που διαφεύγουν, ηρωικές μορφές που έχουν γίνει μύθος,  ασώματες παρουσίες αυτών που ίστανται "στον κόσμο του επέκεινα".

Στην ανθρώπινη ιστορία μας, το σώμα κατέχει κεντρική θέση στην αντιπαράθεση μεταξύ του διπόλου ύλης και πνεύματος, βρίσκεται δε σε άρρηκτη σχέση με το κοινωνικό-οικονομικό, πολιτικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι καθιστώντας δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσα στον ατομικό, προσωπικό χώρο και τον δημόσιο, συλλογικό. Παράλληλα, η ύπαρξή μας είναι ενσώματη, είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς οποιαδήποτε δραστηριότητα  και εμπειρία που να μην εμπλέκετε ενεργά το σώμα. Σε όλα αυτά τα έργα απουσιάζει το Σώμα, απουσιάζει τόσο η υλική ατελής διάστασή του όσο και ο ατομικός προσωπικός του χώρος. Το παράδοξο είναι ότι το μη πραγματικό αποκτά σάρκα μόνο μέσα από την πραγματικότητα της ύλης.
Tο πραγματικό μας περιορίζει, το μη πραγματικό μας απελευθερώνει.

Τα έργα απεικονίζουν τμήματα ενδυμάτων που λειτουργούν ως κενά κελύφη. Είναι πραγματικές φόρμες που περιέχουν μη πραγματικές παρουσίες, σώματα που απουσιάζουν, ενδύματα-φαντάσματα που φέρουν την ενέργεια εκείνων που παλαιότερα τα φορούσαν.
Το χαρτί, εφήμερο και εύθραυστο, καθρεφτίζει την τάση της ιστορίας να διαφεύγει εάν δεν καταγράφεται. Είναι πραγματικό στην απτή του διάσταση, αλλά μη πραγματικό στο περιεχόμενό του—φέρει ιστορίες που δεν υπάρχουν πια, παρουσίες ανθρώπων που έφυγαν.
Στη σύγχρονη εποχή, όπως αντιληφθήκαμε και κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ο άνθρωπος έχει διαχωρίσει το σώμα από την ψυχή, το πραγματικό από το μη πραγματικό. Τα έργα μου προσπαθούν να επανασυνδέσουν αυτές τις διαιρεμένες διαστάσεις της ύπαρξης, να δείξουν ότι το πραγματικό χρειάζεται το μη πραγματικό για να αποκτήσει νόημα, και το μη πραγματικό χρειάζεται το πραγματικό για να γίνει ορατό.
Κάθε έργο γίνεται τελικά ένας χώρος διαλόγου μεταξύ αυτών των δύο σφαιρών—ένας τόπος όπου η ύλη και το πνεύμα, η ιστορία και η μνήμη, το παρόν και το παρελθόν συναντιούνται και αλληλοδιαπλέκονται, δημιουργώντας μια νέα πραγματικότητα που είναι ταυτόχρονα χειροπιαστή και ονειρική.