Women

Κάθε γυναίκα είναι μια ιστορία ζωής, τα χέρια τους, ένας χάρτης από δρόμους που διανύθηκαν με κόπο. Τα έργα αυτής της ενότητας δημιουργούνται τώρα και βρίσκονται σε εξέλιξη... Είναι έργα σε γάζες με κλωστές που διαπλέκονται όπως οι μνήμες, ζωντανεύουν πρόσωπα γυναικών που κουβάλησαν βάρη.

Σε παλιές φωτογραφίες γυναικών, πολλές από αυτές προσπαθούν να καλύψουν με τα χέρια τους τμήμα του προσώπου τους, συνήθως το στόμα, μια χειρονομία που επαναλαμβάνεται—τελετουργικά,  σαν να ακολουθούν έναν άγραφο κανόνα, μια μυστική συμφωνία μεταξύ γενεών. Δεν είναι ντροπή—είναι τρόπος ύπαρξης. Η μάθηση της σιωπής ως επιβίωση, το κρατάω-μέσα-μου ως καταφύγιο.

Αυτά τα χέρια που δούλεψαν τη γη, που μεγάλωσαν παιδιά, που έθαψαν αγαπημένους, εκτελούν τη χειρονομία με ακρίβεια—σκεπάζουν λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ, προστατεύουν φωνές που έμαθαν να μένουν κλειδωμένες. Είναι τελετουργία που έγινε ένστικτο. Κίνηση που μεταδόθηκε όπως οι συνταγές, οι προσευχές, τα τραγούδια του πένθους.

Οι ίδιες παλάμες που σκέπαζαν τη σιωπή, κεντούσαν μάτια για προστασία. Μάτια-φυλακτά ραμμένα σε υφάσματα, τοποθετημένα σε κούνιες, κρεμασμένα σε κατώφλια. Δεν μιλούσαν για τον πόνο τους, αλλά επικαλούνταν δυνάμεις για τους άλλους. Το βλέμμα που αποτρέπει το κακό—το ίδιο βλέμμα που κοιτάζει τώρα από το πορτρέτο, που φυλάει ακόμα, που μαρτυρά.

Το κέντημα γίνεται πράξη μνήμης και αποκατάσταση. Κάθε βελονιά τιμά αυτό που συχνά μένει αόρατο: τη δύναμη που κρύβεται στα γερασμένα χέρια, την ομορφιά που χαράσσεται στα σημάδια του χρόνου, τη σιωπή που έγινε τελετουργία, την προστασία που ραβόταν με αγάπη. Αυτά τα πορτρέτα δεν αναζητούν τη νεότητα—αναγνωρίζουν την ιερότητα μιας ζωής που έχει αντέξει, ακόμα και χωρίς φωνή, αλλά με βλέμμα που φυλάει.